પૂછે છે જ્યારે તું, 'હું કેવી લાગું'; એક બે ત્રણ ગણી, હું ચોખટ ભાણી ભાગું. જો કહું 'જેવા પણ છો એવા ગમો છો', તો કહે છે 'તમને પૂછવું જ નકામું'. 'સારી' કહું તો કહે, 'વખાણતાંય આવડતું નથી', ને છેડે જંગ જો ના ગમતો જવાબ હું આપું. તુ ખુલ્લે આમ કહે, મારામાં ડ્રેસિંગ સેન્સ નથી, હું ખાનગીમાં પણ એવું કહેતા ગભરાવું. તને જોઇએ એવુ, હોય સૌ નજરો તારા પર, ને ગુસ્તાખી સમજે મારી, નજર જો બિજૂ ઉઠાવું. બિજાંને તો ટોકે, ન બનતા જોરૂ ગુલામ; ને મને જાહેર માં તુ આંગળીયે નચાવું. બિજાની આ શાયરી હોત તો તુ હસી લેતી, પરાક્રમ મારું છે જાણી, દાણા-પાણી છોડાવું. હસી-મજાક માં 'દેવ', લખતાં લખી તો નાખ્યું, હવે કયામાત નો વખત વિચારી, તત-પપ થઇ જાવું

લે, આ મને ગમ્યું તે મારું પણ જો તને ગમે તો તારું! મારું, તારું ને ગમવું પણ, લાવ,લાવ કરીએ સહિયારું! તું જીતે ને થાઉં ખુશી હું, લેને, ફરી ફરીને હારું! ઈટ્ટા-કિટ્ટા એક ઘડીના, બાકી સઘળું પ્યારુંપ્યારું! હસિયેં રમિયેં મીઠું લાગે, થૂ, આંસુ તો લાગે ખારું! ગીત હોય તો શીદ અબોલા, તું ઝીલી લે, હું લલકારું! રમિયેં ત્યાં લગ હાથ રમકડું, મોજ મહીં શું તારું-મારું!

સ્વાર્થ માટે સહું સગા થાય છે, સ્વાર્થના નામે દગા થાય છે, ક્યાં નિભાવે છે આજે દોસ્તી કોઇ, દોસ્તો તો સાવ બેવફા થાય છે, કરે છે જે સંકલ્પ સાથે રહેવાનો, એ જ જલ્દી જુદા થાય છે, ઘણા યુગો થઇ ગયા 'રામ' ગયા તેને, રામના નામે આજે રાવણ બધા થાય છે, આ જ ન્યાય છે પ્રભુ તારો ? કે અહિંયા ગુનેગારોને નહીં 'નિર્દોષ'ને સજા થાય છે...

હોય મારો દાખલો ને તું મથે, તાળો મળે, શક્યતા પૂરી છે ત્યાં સરવાળે ગોટાળો મળે. મધ્યમાં જે શાંત છે, કાંઠે એ ફીણાળો મળે, વાતમાં દરિયાની કોની વાતનો તાળો મળે ! પારદર્શક કાચ થઈને બહાર ક્યાં નીકળ્યાં તમે ? આ નગર છે, અહીં શુકનમાં કાંકરીચાળો મળે. આજે જે ડાળે હો જામી ભીડ ટહુકાઓની ત્યાં, શક્ય છે ત્યાં કાલે ના માળો, ના ગરમાળો મળે. રાહ નીરખે છે સદીઓની નપુંસક ફિતરતો, આ સદીને ક્યારે એનો માટી મૂંછાળો મળે ? શક્યતાઓ શ્રાપ પામી વાંઝણી હોવાનો જ્યાં, એ જ મારા ઘરમાં ઈચ્છાઓ બચરવાળો મળે. ઓઢીને સુરતીપણું ખુલ્લા ફરે છે શબ્દ સૌ, ચેતજો ! આગળ ગઝલમાં શક્ય છે, ગાળો મળે.

ખીલીને સોળે કળાએ ઝળહળે છે ચાંદની, કંઈ ને કંઈ બહાને ફરી તુજને અડે છે ચાંદની. વાટ થઈ વગડામાં નક્કી તું જ પથરાઈ હશે, એટલે તો ચોતરફ આ ટમટમે છે ચાંદની. ચંદ્રના અરમાન વેરાયા હશે શું સૃષ્ટિમાં? ફોજ તારાઓની લઈને નીકળે છે ચાંદની. છે ઊછીનું તેજ તોયે ઠારતું, ના બાળતું, લેણ-દેણીની રસમ ગર્વિત કરે છે ચાંદની. આ અમાવસ બારમાસી થઈ મને પીડી રહી, ચાંદ સમ તું ગઈ એ દિ’થી ક્યાં ઊગે છે ચાંદની ?! શ્વાસમા મુજ તેજનો લય થઈ ગઝલ રેલાય છે, જ્યારે-જ્યારે શબ્દને મારા અડે છે ચાંદની.

હ્યદય ઉપવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી, મન મધુવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી, જીવન મારું હતું વેરાન વગડા જેવું, ખંડેર હવે ભવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી, પ્રેમ પારસમણિ છે થઇ ખાતરી મને, કથીર કંચન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી, લાખો દુઃખોથી ભરેલી મારી જિંદગી હતી, સુંદર જીવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી, તમારો પ્રેમ પામી ધન્ય બની ગયો, દિલ પાવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી...

આ પ્રેમની રમત પણ કમાલ છે, હાર હોય કે જીત એક સરખી ધમાલ છે, નિરાળા એના નિયમ નિરાળી એની ચાલ છે, હારેલા તો ઠીક તેમાં જીતેલા પણ બેહાલ છે....

જાણીબૂઝીને અમે અળગાં ચાલ્યાં ને છતાં પાલવ અડક્યાનો મને વ્હેમ છે સાવ રે સફાળા તમે ચોંકી ઉઠ્યાને, પછી ઠીક થઇ પૂછ્યું કે કેમ છે’ ? આટલા અબોલા પછી આવો સવાલ, કહો કેમ કરી ઊતરવું પાનું? મૂંગા રહીએ તો તમે કારણ માનો ને, હોઠ ખોલીએ તો બોલવાનું બ્હાનું ! હું તો બોલીશ છતાં માનશો તમે કે હજી દુનિયા આ મારી હેમખેમ છે ! વાયરાથી નળિયાને ફૂટી છે પાંખ, થઇ ચાલતી દીવાલ થકી ઇંટો ? ભર રે ચોમાસે હવે છાપરા વિનાનો, કેમ કોરો રહે સ્મરણોનો વીંટો ? દુનિયાની વાત મૂકો, માનશો તમે કે, હજી આપણી વચાળે જરી પ્રેમ છે ?

તમને સમય નથી અને મારો સમય નથી , કોણે કહ્યુ કે આપણી વચ્ચે મિત્રતા નથી. રોકી રહી છે તમને તમારી શરમ અને મારા સિવાય મારે બીજો કોઇ ભય નથી , તમને … વિસરી જવુ એ વાત મારા હાથ બાર છે અને યાદ રાખવુ એ તમારો વિષય નથી … તમને … હુ ઇંતજાર મા ને તમે હો વિચારમાં એ તો છે શરૂઆત કૈ આખર પ્રલય નથી…. તમને રસ્તા બે અચાનક મળ્યા , વાતે વળગ્યા ને છુટા પડી ગયા. ઝરણા બે અચાનક મળ્યા, વાતે વળગ્યા ને ભળી ગયા. આપને ન તો ઝરણા, ન તો રસ્તા,

ગમ નથી જો આંખ ના લુછે કોઇ પાલવ હવે, જાળવે છે ધૈર્ય પોતે દર્દનુ ગૌરવ હવે... ઝંખના નીષ્ફળ જતાં ઊઠી ગયો વીશ્વાસ પણ, મનને ભરમવી નથી શકતો કોઇ પગરવ હવે. જ્યાં લગી ના ઝંપલાવ્યું ત્યાં લગી ભ્ર્મણા હતી, ક્યાંય સાગરમાં નથીૂ ઊંડાણ નો સંભવ હવે... પ્રેમની ભુરહકીમાં શી તાસીર છે ખુદ જોઈ લે., કેટલો માદક છે તારા રુપનો આસવ હવે.... ધુંધવાયા પ્રાણ ત્યારે તો હવા દીધી નહી., પાળીયા પર શીશ પટકે છે વ્રુથા વીપ્લવ હવે. મૌનને સુપરત કરી દીધો ખજાનો શબ્દનો.., આવ કે જોવા સમો છે શુન્યનો વૈભવ હવે...