વિસ્મરણમાં છે ઝૂલવાનો સમય, સર્વ યાદોને ભૂલવાનો સમય. ખૂબસૂરત પ્રસવ મરણનો અને હોવાની કેદ ખૂલવાનો સમય. પાણીના ટીપે ઘાસમાં જઈએ ચાલ, કોઈ પ્રવાસમાં જઈએ પહેલી વર્ષામાં એક થઈને પછી માટીના ભીના શ્વાસમાં જઈએ. પાણીના ટીપે ઘાસમાં જઈએ ચાલ, કોઈ પ્રવાસમાં જઈએ પહેલી વર્ષામાં એક થઈને પછી માટીના ભીના શ્વાસમાં જઈએ બચ્યા છે કેટલા ? એ શબ્દ પણ ગણી લઉં છું છૂટો પડું છું ને ખુદની સિલક ગણી લઉં છું ક્ષણો, કલાક, દિવસ, માસ, વર્ષ કે સૈકા તમે હો એવા સમયને પ્રણય ગણી લઉં છું

રૂપ કૈફી હતું, આંખો ધેલી હતી, ને હથેળીમાં એની હથેળી હતી મન મહેકતું હતું, ભીના કંપન હતા, એની સાથે મુલાકાત પહેલી હતી આંખમાં એક દરિયો છુપાયો હતો, પણ શિશુ જેવો નિર્દોષ ચહેરો હતો છોકરી મારી સામે જે બેઠી હતી, ખૂબ અઘરી હતી, સાવ સહેલી હતી મીઠી મુંઝવણ હતી, હોઠ તો ચૂપ હતા, જો હતો, તો હતો મૌનનો આશરો એણે જ્યારે કહ્યું, હું તને ચાહું છું, જિંદગી એક પળમાં ઉકેલી હતી જોતજોતામાં બસ એ રિસાઇ ગઇ, પણ દૂરના જઇ શકી મારાથી એ ફેરવી તો લીધું મોઢુ છણકો કરી, પીઠથી પીઠ તો પણ અઢેલી હતી

શબ્દો જેવા કાગળ પરના ઘાવ હજી પણ તાજા છે, પાણી જેવા ઝાંકળ પરના ઘાવ હજી પણ તાજા છે. વાત પ્રસંગોની ને સામે ચોમાસું ભરપૂર હતું, ‘કોઈ નથી’ની અટકળ પરના ઘાવ હજી પણ તાજા છે. નથી નીકળતા લીલા શ્વાસો એક અજાણ્યા ચહેરાના, આંસુ જેવા મૃગજળ પરના ઘાવ હજી પણ તાજા છે હતી ઉદાસી આંખોમાં પણ ચહેરે જુદો ભાવ હતો, કોઈ તૂટેલી સાંકળ પરના ઘાવ હજી પણ તાજા છે.

કિરણ આવ્યાં તો અંઘારા કરમ ઓગાળવા આવ્યાં, આ ઝાકળ શાને પોતાના જનમ ઓગાળવા આવ્યાં ! કહી દીધું ખરેખર સ્પર્શને : આજે ઝૂકીશું નહિ, છુઈમુઈનાં પર્ણો જો ! શરમ ઓગાળવા આવ્યાં. હતી એક જ શરત આખી સફરની, સાહજીક બનવું, સમજ જે આ લઈ આવ્યા ભરમ ઓગાળવા આવ્યા. અમારે દેવ-દેવી, દોરા-ધાગા, સુખ ને દુ:ખ છે પ્રેમ, ખરાં દર્શન કરી દૈર-ઓ-હરમ ઓગાળવા આવ્યા. અધિકૃત હો ભલે, તો પણ પ્રશસ્તિઓ ગમે છે ક્યાં ? તમારી પાસે આવ્યા તો અહમ્ ઓગાળવા આવ્યા.

ઉદ્ધતાઈ દાખવે તો એને કહેવું પણ પડે, ને રડે તો શબ્દનું ઉપરાણું લેવું પણ પડે. આખરી ઈચ્છા જો નિર્મળ જળ થવાની હોય તો, પથ્થરોની વચ્ચે થઈને એણે વહેવું પણ પડે. કંપ ભીતરના જ તો ભારે ભયાનક હોય છે, જણ હો સાંગોપાંગ એક બહુમાળી જેવું, પણ પડે. ચાહવાનો વણલખ્યો એક જ નિયમ છે દોસ્તો ! લાગણીના સાવ ચંચળ સ્તરને સહેવું પણ પડે. પ્રાર્થનાના આર્તનાદ ઉપર સુધી પહોંચ્યા તો છે, શક્ય છે કે આ વખત વરસાદ જેવું પણ પડે. કેવી છે રફતાર ! ચિંતા છે સફરમાં શું થશે ! કાચબાની પીઠ ઉપર રાત રહેવું પણ પડે. કોઈ ક્ષણ પર જિંદગી એવો દગો દઈ દે કદાચ ! ચક્રવૃધ્ધિ વ્યાજ સાથે એને દેવું પણ પડે.

મને ખુદને જ મળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઊભો છું ને વરસાદે પલળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઊભો છું હતો જે આપણો સંબંધ એના ભગ્ન અવશેષો શિશુ માફક ચગળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઊભો છું તને આગળ ને આગળ હું હજી જોયા કરું અથવા પ્રયાસોમાં કથળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઊભો છું ચણાયા કાકલૂદી પર થરતી જ્યોતના કિસ્સા દીવાની જેમ બળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઊભો છું નગરનાં માણસો જે એ બધાં છે મીણના પૂતળાં અને એમાં પીગળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઊભો છું