પ્રેમનો એકરાર કરવામાં જરાક મોડો પડ્યો એમનું દિલ જીતવામાં જરાક મોડો પડ્યો બંધ દરવાજો ખખડાવીને તેઓ ચાલ્યા ગયા સ્વપ્નમાંહેથી આંખો ખોલવામાં જરાક મોડો પડ્યો. મૌનને પણ વાંચવમાં હતો વિશાલ કાબેલ આંખના ઇશારા સમજવામાં જરાક મોડો પડ્યો વર્ષોની તમન્ના હતી જેની જીંદગીને એ મરણ હાથતાળી આપી છટક્યું જરાક મોડો પડ્યો

શ્વાસમાં વિશ્વાસ જ્યાં ભેળો મળે એ પ્રેમ છે, આશનો અવકાશ જ્યાં પણ શૂન્ય છે એ પ્રેમ છે. હક, અપેક્ષા, શક, અહમ્ ના પંક ની વચ્ચેથી કોઈ, પદ્મ સમ નિર્મળ અગર ખીલી શકે એ પ્રેમ છે. બેકરારી વસ્લ માં, પીડા વિરહ માં કત્લની, એટલું સમજી શકો કે કેમ છે એ પ્રેમ છે. ‘તું નથી’ ની વાસ્તવિક્તા કષ્ટ દેતી બંધ થઈ, શ્વાસમાં, ઉચ્છવાસ માં બસ, તું વહે એ પ્રેમ છે. બાદબાકી તુજ ની, તારાં સ્પર્શ, યાદો, સાથની, શેષ મારામાં પછી જે પણ બચે એ પ્રેમ છે. શબ્દ થઈ મુજ શ્વાસ માં બસ તું સદા વહેતી રહે, આ ગઝલ શબ્દો નથી કંઈ, આ જે છે એ પ્રેમ છે. રાત આખી બેકરારી થઈ મને ડંસતી રહે, ને સવારે શબ્દ થઈ ચૂમે મને એ પ્રેમ છે.

આશાઓ પર પાણી ફરી જતાં વાર નથી લાગતી કિનારે આવી ડૂબી જતાં વાર નથી લાગતી જીતનો જલસો માનવાની ઉતાવળ ન કર જીતેલી બાજી હારી જવામાં વાર નથી લાગતી તારી ઊંચાઇનું નાહક અભિમાન ન કર કે મિનારોને તૂટી જવામાં વાર નથી લાગતી બાંધ્યો છે માળો તો જરા દિલથી જતન કર કે માળાને પીંખાઇ જતાં વાર નથી લાગતી માણી લે હર એક પળ તું આજે આંખોને મિંચાઇ જતાં વાર નથી લાગતી.

કોઇની પણ વાતમાં પડતો નથી, એટલે હું કોઇને નડતો નથી. જે ઘડીએ જે મળ્યું મંજૂર છે, ભાગ્ય સાથે હું કદી લડતો નથી. કોણે છલકાવ્યા નજરના જામને, આમ તો હું જામને અડતો નથી. હામ હૈયામાં છે મારા એટલે, ઠોકરો ખાઉં છું પણ પડતો નથી.

માંગું અગર હવા ય તો કહેશે કે તાણ છે, દુનિયાથી મારે સાવ નવી ઓળખાણ છે. શબ્દો છે શ્વાસ મારા અને કાવ્ય પ્રાણ છે, ચારેતરફ આ લોહીમાં અક્ષરની આણ છે. સિદ્ધાર્થમાંથી હર ક્ષણે ગૌતમ બનું છું હું, લોહીનું શબ્દે-શબ્દે કલમમાં પ્રયાણ છે. ઇંદ્રિયના આ ઢોરને કાબૂમાં કરશો કેમ? દરવાજા છોને બંધ હો, ખુલ્લી ગમાણ છે. અણઆવડતનું બહાનું હવે કેમ કાઢશો? ઊભા છો જ્યાં આ પાણી તો ઢીંચણસમાણ છે. બોલે જો હોઠ જૂઠું, સીધું આંખમાં જુઓ, વર્ષો જૂનો ઇલાજ છે પણ રામબાણ છે. બે-ચાર શ્વાસ સુધીની તકલીફ છે બધી, આગળ પછી આ રસ્તામાં સીધું ચઢાણ છે.

'તમે ', 'તમે' ફ્ક્ત તમે જ છો, મારા હ્યદયમાં દસ્તક દેનાર 'તમે' છો, મારાં સ્વપ્નોમાં-વિચારોમાં હરહંમેશ રહેતા 'તમે' જ છો, મારી આંખોના દરેક પલકારે આવતા-જતા'તમે' જ છો, મારી આંખોના દરેક વહેતા અશ્રુમાં 'તમે' જ છો, મારા તન-મનમાં રોમ-રોમમાં સમાયેલા 'તમે' જ છો, મારા હ્યદયને હચમચાવનાર, ભાન ભુલાવનાર-મારી ઊંઘ બગાડનાર 'તમે' જ છો, જાગતાં-ઊંઘતાં,ઊઠતાં-બેસતાં, મારા મનને વલોવનાર 'તમે' જ છો, મારા જીવનમાં ઓજસ પાથરનાર 'તમે' જ છો, દૂર-દૂર રહીને મારા મનને તડપાવનાર પણ 'તમે' જ છો, 'તમે','તમે' ફક્ત તમે જ છો....

આ મોહબ્બત છે, કે છે એની દયા, કહેતા નથી. એક મુદ્દત થઇ કે, તેઓ હા કે ના કહેતા નથી. લ્યો નવાઇ આપની શંકા સુધી પહોંચી ગઇ. બસ હવે આગળ અમે દિલની કથા કહેતા નથી. એને તું સંયમ કહે, તારી કૃપા કિંતુ અમે, મનમાં નબળાઇ છે તેથી દુર્દશા કહેતા નથી. એ જ લોકો થઇ શકે છે મહેફિલોની આબરૂ, જેઓ વેરાનીને પણ સૂની જગા કહેતા નથી. બે જણા દિલથી મળે તો એક મજલીસ છે ‘મરીઝ’ દિલ વિના લાખો મળે, એને સભા કહેતા નથી.

પ્રેમ કરે એને જગત માફ નથી કરતુ કોઇ એની સાથે ઇન્સાફ નથી કરતુ લોકો પ્રેમ ને પાપ કહે છે પણ કોણ એવુ છે જે આ પાપ નથી કરતું

હૈયે હરખ ઘણોય થાય છે કે આજે પરિક્ષા પૂરી થાય છે ચાલો વગાડીએ ઢોલ-નગારા કે આજે પરિક્ષા પૂરી થાય છે ઉજાગરાથી આંખો છે રાતી મારી મહેનતની ચાડી ખાતી છતાં થાક ના અનુભવાય છે કે આજે પરિક્ષા પૂરી થાય છે ફગાવી દફતર પાટી પેન હું ચાલ્યો રમવા એન-ઘેન હવે ગણવેશમાં ડાઘા થાય છે. કે આજે પરિક્ષા પૂરી થાય છે હવે તો છૂટથી હરીશું-ફરીશું વહેતા પવનની સાથે રમીશું સમયનું બંધન ના જણાય છે કે આજે પરિક્ષા પૂરી થાય છે

છે ડૂબવાની મજા મજધારે, સાહિલ કોને જોઈએ છે? ફના થઈ જવું છે કેડી પર, મંઝિલ કોને જોઈએ છે? શું સાથે લાવ્યા હતા? શું સાથે લઈ જવાના? બે ગજ બસ છે, બ્રહ્માંડ અખિલ કોને જોઈએ છે? અમે તો છીએ પ્રત્યંચા, ધુરંધારી પાર્થના ગાંડિવની, નથી કાંઈ પતંગની દોર, ઢીલ કોને જોઈએ છે? થોડી લાગણી બતાવી, અમારે મન અહો-અહો, જિંદગી આરામથી પસાર થશે, દિલ કોને જોઈએ છે? ફેફસામાં પુરી રાખી છે, કોઈની યાદોને અકબંધ, નથી કાંઈ અનલ, હવે અનિલ કોને જોઈએ છે? જિંદગીથી કંટાળી જઈશું ત્યારે ચોક્કસ યાદ કરીશું, એક નજર કરી લેજો, વિષ કાતિલ કોને જોઈએ છ