કોઇની પણ વાતમાં પડતો નથી, એટલે હું કોઇને નડતો નથી. જે ઘડીએ જે મળ્યું મંજૂર છે, ભાગ્ય સાથે હું કદી લડતો નથી. કોણે છલકાવ્યા નજરના જામને, આમ તો હું જામને અડતો નથી. હામ હૈયામાં છે મારા એટલે, ઠોકરો ખાઉં છું પણ પડતો નથી

અનુભવ થઇ ગયો એવો મને એકવાર પીછાનો, પહાડોથી વધુ લાગી રહ્યો તો ભાર પીછાનો. જગા એક્વેત પણ જોકે નથી આગણા માં રોકી પણ, ગગન સમજે છે, શું હોઇ શકે વીસ્તાર ભાર પી ંછાનો. પળેપળ નીડમાં અકળાતી એકલતા પુછી રહી છે, અહીં ક્યારે ફફડશે મખમલી આકાર પીછાનો.

માનવના થઈ શક્યો તો એ ઈશ્વર બની ગયો જે કાંઈ બની ગયો એ બરાબર બની ગયો. માનવના થઈ શક્યો તો... એ મુજને રડતો જોઇને ખુદ પણ રડી પડ્યા મારો જ પ્રશ્ન એમનો ઉતર બની ગયો. માનવના થઈ શક્યો તો.... વર્ષો પછી મળ્યા તો નયન ભીના થઈ ગયા સુખનો પ્રસંગ શોકનો અવસર બની ગયો. માનવના થઈ શક્યો તો.... એ મુજને રડતો જોઇને ખુદ પણ રડી પડ્યા મારો જ પ્રશ્ન એમનો ઉતર બની ગયો. માનવના થઈ શક્યો તો.... છે આજ મારા હાથમાં મહેંન્દી ભરેલા હાથ મારો ય હાથ આજ તો સુંદર બની ગયો. માનવના થઈ શક્યો તો... આદિલના શેર સાંભળી આશ્ચર્ય થઈ ગયું ગઈ કાલનો આ છોકરો શાયર બની ગયો. માનવના થઈ શક્યો તો....

જે મસ્તી હોય આંખોમાં સુરાલયમાં નથી હોતી અમીરી કોઈ અંતરની મહાલયમાં નથી હોતી શીતળતા પામવાને માનવી તું દોટ કાં મૂકે? જે માની ગોદમાં છે એ હિમાલયમાં નથી હોતી

કહી દો આ સૌ પારેવાંને, હવે ચણ નથી નાખવાનો. કુણી લાગણીઓની અંદર ટપકતાં આંસુ નથી લુછવાનો. કાચીંડા સમ આ જીવનમાં, હવે રંગબાજી નથી કરવાનો ને સંવેદનાની બુઠઠી કીનારને હવે ધારદાર નથી ઘસવાનો. તોરણો ભલે બંધાયા માંડવે યાદોને વીદાય નથી આપવાનો. ને પીંડ ભલે બંધાય ગઝલનો શબ્દોને રમત નથી રમાડવાનો.

વાત વર્ષોની જર્જર પુરાણી હતી, એક રાજા હતો એક રાણી હતી, સાવ ઈતિહાસથીયે અજાણી હતી, એક રાજા હતો એક રાણી હતી. મેં અમસ્તી લખેલી કથાના સહુ પાત્ર સાચાં મળે છે તો હું શું કરું ? કોના હોવાની ઘટના કહાણી હતી ? એક રાજા હતો એક રાણી હતી. એક અવસ્થા હતી, ફૂલકન્યા હતી, તીરની સાથે છોડેલ ચિઠ્ઠી હતી, ઊડતી એક ઘોડી પલાણી હતી, એક રાજા હતો એક રાણી હતી. કે, ઝઝૂમ્યું હતું કોણ છેવટ સુધી શેરમાટીમા સપનાની સામે સતત ? કોની વંશાવેલી ધૂંળ-ધાણી હતી? એક રાજા હતો એક રાણી હતી. શાપ લાગ્યો હતો એક પળનો અને યુગ પથ્થર થઈને વિતાવ્યા હતા, તોય વરદાન જેવી જ વાણી હતી, એક રાજા હતો એક રાણી હતી.

લોહીની નદીઓ વહે છે રોકો રોજ નિર્દોષ મરે છે રોકો આગને કોણ સળગતી રાખે શહેરનાં શે'ર બળે છે રોકો ક્યાં સુધી ચાઅશે અંધાધૂંધી પ્રશ્ન હરરોજ ઊઠે છે રોકો ન્યાય ને રક્ષા કરી જે ન શકે ભાષણો કેમ કરે છે રોકો શબની પેટીથી મતોની પેટી કોઈ સરખાવ્યા કરે છે રોકો છે ઈમારત પડું પડું 'આદિલ' મૂળ આધાર ખસે છે રોકો

ક્યારેક અનુભવોમાંથી અમૃત શોધીએ છીએ, ક્યારેક એ અમૃત વલોવી જહર શોધીએ છીએ. કદી મનનાં ઉપવન ખૂંદીને અહંને શોધીએ છીએ, ને અહંના એ કાદવને ખૂંદી કમળ શોધીએ છીએ. ઉજાગરા સદીઓથી સદી ગયા છે અમને તોય, કદી દીવો લઇ પેલી નિંદરને શોધીએ છીએ. વાતો કડવી કરી કરી સ્વજનોને દુભવ્યા છે, હવે એમનાં દિલમાં મીઠાશ શોધીએ છીએ. કરી અલવિદા વતનને વસ્યા પરદેશ જઈ, હવે વતનની પેલી મીઠાશને શોધીએ છીએ. કદી ન આપ્યો આદર જેને ન હૂંફ આપી છે, એની પાસેથી હવે સમભાવ શોધીએ છીએ. સમજતો કેમ નથી જીવડા, વાવ્યું નથી જે, એ લણવા માટે શી વરાપ શોધીએ છીએ? સમંદર ને સરોવરને ચાલ્યા ઠોકરે ઠેલી હવે મૃગજળમાં કાં જળ શોધીએ છીએ?

મજા પડે તો તરત હું મિજાજ બદલું છું, ન આંખ બદલું ભલે પણ અવાજ બદલું છું. રમતરમતમાં હું રસ્મોરિવાજ બદલું છું, બદલતો રહું છું મને, તખ્તોતાજ બદલું છું. સફર અટકતી નથી કંઈ તૂફાન ટકરાતાં, દિશા બદલતો નથી હું જહાજ બદલું છું. પ્રજળતું કૈંક રહે છે હમેશાં હોઠો પર, કદીક શબ્દ તો ક્યારેક સાજ બદલું છું. સુરાલયે જ ચાલ હવે 'શૂન્યતા' છોડી, દરદ બદલતું નથી તો ઈલાજ બદલું છું. -રાજેન્દ્ર શુક્લ

જીવનમાં કઈ કમી છે, શી કમી છે આપને નહીં કહું, રહીને દૂર મારા પર વરસતા શાપને નહીં કહું. અતિથી બે હતા પણ એકને આપી દીધી રૂખ્સદ, ખુશીને તો કહ્યું જાવા, હવે સંતાપને નહીં કહું. કે દીઠો દંભ ભક્તિમાં ને સાદાઇ ગુનાહોમાં, કુરૂપ છે પુણ્ય, એ મારા રુપાળા પાપને નહીં કહું. અરીસો હોય કદરૂપો તો કદરૂપી છબી ઉપસે, છતા કંઇ આપ પર મારા વિષેની છાપ નહીં કહું. સ્મરણ હો કે હવે પ્રત્યક્ષ હો સાનિધ્ય સરખું છે, પરસ્પર ભિન્ન હું આપણા મેળાપને નહીં કહું. ધખે છે સુર્ય જે નભમાં પ્રકટશે ચન્દ્ર ત્યાં શીતળ્, કદી સ્થાયી જીવનમાં જીરવેલા તાપને નહીં કહું. "ગની" સ્વરમાં રહી ગાયું જીવનનું ગીત પણ અંતે થયુ કોલાહલે ગૂમ, ભેદ એ આલાપને નહીં કહું.