તમારું સ્મિત બની લહેરાઇ જાવાનું મને ગમશે, તમારાં આંસુ થઇ લૂંછાઇ જવાનું મને ગમશે. તમારી શેરીમાં આવીને પહેલા જોઇ લઉં તમને, ગમે ત્યાં એ પછી ફંટાઇ જાવાનું મને ગમશે. જગતમાં એમ તો હું ક્યાંય રોકાતો નથી કિન્તુ, તમે જો રોકશો, રોકાઇ જાવાનું મને ગમશે. પ્રતિબિંબો તમારાં જો ન દેખાડી શકું તમને, તો દર્પણ છું છતાં તરડાઇ જાવાનુ મને ગમશે. જગતમાં હું તો મોટા માનવીના નામ જેવો છું, કોઇ પાષાણમાં અંકાઇ જાવાનું મને ગમશે. તમે રડશો છતાં દફનાઇ જાવાનું જ છે ‘બેફામ’, પરંતુ હસશો તો દફનાઇ જાવાનું મને ગમશે.

તારી આંખોમાં હું, મારી હસ્તી સમાવી દઉં, તારી બાંહોમાં હું, હર ગમ ભૂલાવી દઉં. તારી ઝૂલ્ફોમાં હું, ખૂદને છૂપાવી દઉં, તારા હોઠોને મારાં પ્રેમચુંબને ભિજાવી દઉં. તારા હાથોને મારા હાથોથી મ્હેંદી સજાવી દઉં, તારા દિલમાં હું, પછી જગા બનાવી દઉં. તારું નામ હું મારી ધડકનમાં વસાવી દઉં, તને પામવા હું મારું સર્વસ્વ લૂટાવી દઉં. ’જ્વલંત’ દીપથી હું દીપ પ્રગટાવી લઉં, પછી અસ્તિત્વથી અસ્તિત્વને સમાવી દઉં.

કેટલી સરસ મુલાકાત હતી જાણે કયામત ની રાત હતી અમારી આંખો ને એમનો ઇંતજાર ને એમનો પાછળથી કરેલો સાદ આટલી તો સરસ શરુઆત હતી ચાંદ, તારા અને પ્રાર્થનાનો સૂર એમનો સંગાથ, ને ઝાંઝરનો ઝંકાર જાણે આખી કાયનાત સાથ હતી અમે તો બસ કહ્યાજ કર્યુ એમણે તો બસ સાંભળ્યા જ!! જાણે વર્ષોની કોઇ વાત હતી ના કોઇ કોલ, ના કોઇ વાયદા ના એમણે પુછયુ, ના અમે આટલી તો સરસ રજુઆત હતી નામ વગર નો રીશ્તો બાંધ્યો, અને એને પુરી કરવાની પ્રતિજ્ઞા આતો કેવી અમારી શાલીનતા હતી? કોને જોઇએ છે જીદંગી ભરનો સાથ “દીપ” તો જીવી ગયો એક પળમા એમના સ્પર્શની તો કરામત હતી ‘હા’ કે ‘ના’ નો સવાલ જ કયા છે જવાબ તો અમે જાણતાજ હતા બસ,આ મારી છેલ્લી મુલાકાત હતી

પ્યારની રંગીન લત મોંઘી પડી, આગ સાથેની રમત મોંઘી પડી.. જીતતાં જીતાઈ ગૈ બાજી બધી, એક આ દીલની લડલ મોંઘી પડી. જીંદગીના રંગ સૌ રુઠી ગયા.., બુધ્ધીની આ આવડત મોંઘી પડી. બાગમાં આવો,રહો,પણ બે ઘડી, માળીની બસ આ શરત મોંઘી પડી. પ્રાણ લૈ આવ્યા અને દૈને ગયા, તારી કીમત ઓ જગત મોંઘી પડી...

મોટા નગર ના માણસો ચહેરા વગરના માણસો હેતુ વગરની ભીડમાં કારણ વગર ના માણાસો જાણે ન ઓળખતા મને મારા જ ઘરના માણસો અખબાર આખુ વાચતા વાસી ખબર ના માણસો રણ-રેત માં ડુબી ગયા પાણીવગર ના માણસો પાકી સડકની શોધ મા કાચી કબરના માણસો

ભેટે ઝૂલે છે તલવાર વીરાજી કેરી ભેટે ઝૂલે રે. ભીંતે ઝૂએ છે તલવાર બાપુજી કેરી ભીંતે ઝૂલે રે. મારા બાપુને, બે'ન બે બે કુંવરિયા બે વચ્ચે પાડયા છે ભાગ: હાં રે બે'ની બે વચ્ચે પાડ્યા છે ભાગ વીરાજી કેરી ભેટે ઝુલે રે. મોટે માગી છે મો'લ મે'લાતો વાડીઓ નાને માંગી છે તલવાર - વીરાજી. મોટો મા'લે છે મો'લ મેડીની સાયબી નાનો ખેલે છે શિકાર - વીરાજી. મોટો ચડિયો છે કાંઈ હાથી-અંબાડીએ નાનેરો ઘોડો અસવાર - વીરાજી. મોટો કાઢે છે રોજ કાવા કસૂંબલા નાનેરો ઘૂમે ઘમસાણ - વીરાજી મોટો પોઢે છે લાલ રંગીલે ઢોલિયે નાનો ડુંગરડાની ધાર - વીરાજી મોટો મઢાવે વેઢે વીંટીને હારલા નાનો સજાવે તલવાર - વીરાજી. મોટાને સોહે હીર-જરિયાની આંગડી નાનાને ગેંડાની ઢાલ - વીરજી મોટો સંતાય સુણી શત્રુના રીડિયા નાનેરો દ્યે છે પડકાર - વીરાજી મોટો ભાગ્યો છે સેન શત્રુનાં ભાળતા નાનેરો ઝીંકે છે ઘાવ - વીરાજી. મોટે રે માડી, તારી કૂખો લજાવી નાને ઉજાળ્યા અવતાર - વીરજી. મોટાનાં મોત ચાર ડાઘુડે જાણિયાં નાનાની ખાંભી પૂજાય - વીરાજી. ભેટે ઝૂલે છે તલવાર વીરાજી કેરી ભેટે ઝૂલે રે ભીંતે ઝૂલે છે તલવાર બાપુજી કેરી ભીંતે ઝૂલે રે.

કઈ અણજાણી લ્હેર મને વ્હાલ કરી ગઈ, હતું અંધારું આભ, ત્યાં ગુલાલ કરી ગઈ! જરા ઝૂકીને જોઈ રહે જોઈ કાંચનાર, અને ટહુકીને પૂછે કોઈ પંખી લગાર, જાણે લજ્જાની વેલ લાલલાલ કરી ગઈ, કઈ અણજાણી લ્હેર મને વ્હાલ કરી ગઈ! જરા લંબાઈ મારગડે જોઈ લીધું કૈંક, પેલાં કિરણોએ ઝાકળપિયાલે પીધું કૈંક, ભાન ભૂલેલી સાનનો કમાલ કરી ગઈ, કઈ અણજાણી લ્હેર મને વ્હાલ કરી ગઈ!!!!

કાગળમાં તારી યાદના કિસ્સાઓ લખ મને, જો શક્ય હોય તો પ્રેમના ટહુકાઓ લખ મને ! તારા વિના અહીં તો છે ધુમ્મસ ફક્ત બધે, તારી ગલીમાં કેવા છે તડકાઓ લખ મને ! અકળાઈ જાઉં એવા અબોલા ન રાખ તું, તારા જ અક્ષરો વડે ઝઘડાઓ લખ મને ! કોઈ મને બીજા તો સહારા નહીં મળે, અમથા જ તારે હાથે દિલાસાઓ લખ મને ! મારા જીવનનો પંથ હજી તો અજાણ છે, ક્યાં ક્યાં પડ્યાં છે તારાં પગલાંઓ લખ મને !

વ્યર્થ દુનિયામાં પ્રણયને આંધળો કહેવાય છે; તુ નયન સામે નથી તોપણ મને દેખાય છે. જ્યાં જુઓ ત્યાં બધે એક જ વદન દેખાય છે; કોઈને એક વાર જોયા બાદ આવું થાય છે. એમ તો એનું અચાનક પણ મિલન થઈ જાય છે; શોધમાં નીકળું છું ત્યારે જ એ સંતાય છે. આવ મારાં આંસુની થોડી ચમક આપું તને, તું મને જોઈને બહુ ઝાંખી રીતે મલકાય છે. એટલે સાકી, સુરા પણ આપજે બમણી મને, મારા માથા પર દુ:ખોની પણ ઘટા ઘેરાય છે. હોય ના નહિ તો બધોય માર્ગ અંધારભર્યો, લાગે છે કે આપની છાયા બધે પથરાય છે. હું કરું છું એના ઘરની બંધ બારી પર નજર, ત્યારે ત્યારે મારી આંખોમાં જ એ ડોકાય છે. પ્યાર કરવો એ ગુનો છે એમ માને છે જગત, પણ મને એની સજા તારા તરફથી થાય છે. છે લખાયેલું તમારું નામ એમાં એટલે, લેખ મારાથી વિધિના પણ હવે વંચાય છે. છે અહીં 'બેફામ' કેવળ પ્રાણની ખુશ્બૂ બધી, પ્રાણ ઊડી જાય છે તો દેહ પણ ગંધાય છે.

આંખોમા બેઠેલા ચાતક કહે છે મારું ચોમાસું ક્યાંક આસપાસ છે, ગાલો પર લજ્જાની લાલી ફુટ્યાનું કોઈ કારણ પુછે તો કહું ખાસ છે ! કોરી કુંવારી આ હાથની હથેળીમાં માટીની ગંધ રહી જાગી તરસ્યા આ હોવાના કોરા આકાશમાં આષાઢી સાંજ એક માંગી વરસાદી વાર્તાઓ વાંચી વાંચીને હવે ભીજાવું એ તો આભાસ છે ગાલો પર લજ્જાની લાલી ફુટ્યાનું કોઈ કારણ પુછે તો કહું ખાસ છે ! કોરપની વેદના તો કેમેય સહેવાય નહીં, રુંવે રુંવેથી મને વાગે પહેલા વરસાદ તણુ મધમીઠું સોણલું રહી રહીને મારામાં જાગે નસનસ આ ફાટીને વહેવા ચાહે છે આ તો કેવો અષાઢી ઉલ્લાસ છે ગાલો પર લજ્જાની લાલી ફુટ્યાનું કોઈ કારણ પુછે તો કહું ખાસ છે ! આંખોમા બેઠેલા ચાતક કહે છે મારું ચોમાસું ક્યાંક આસપાસ છે ગાલો પર લજ્જાની લાલી ફુટ્યાનું કોઈ કારણ પુછે તો કહું ખાસ છે !