કમળ ભોળું, કુમુદ ભોળું, ભમર ભોળો, દીવાનાં છે જે જેનું ન તે તેનું, પ્રેમી પ્રેમી જુઠાનાં! ભ્રમર ગૂંજે કમલ કુમુદે, ન જેને છે કદર તેની, દિલ તો તણાં નભમાં, પ્રેમી પ્રેમી જુઠાનાં! કમલ પ્રેમી રવિનું જે, કુમુદ બાઝ્યું શશી ને જે, ફરે ઊંચા તે બેપરવા, પ્રેમી પ્રેમી જુઠાનાં! કમલ, ભમરા. કુમુદ જેવું હ્ર્દય મારૂં ખરે ભોળું, કુદે, બાઝે, પડે પાકુ, પ્રેમી પહાડ પાણો છે! ઈચ્છે દાસ થવાને, ન કોઈ રાખતું તેને, બિચારૂં આ દિલ કહે છે, “પ્રેમી પહાડ પાણો છે!” મનુની પ્રીત દીઠી મેં, ઝાકળમોતી જેવી તે, લાડું-લાકડાનો સ્નેહ , પ્રેમી પહાડ પાણો છે! હવે મનજી મુસાફર તું, બહેતર જા બિયાબાને, કરી લે પ્રીત પક્ષીથી, પ્રેમી પહાડ પાણો છે! નિ:શ્વાસે ભર્યું હૈયું, અશ્રુથી ભર્યાં ચક્ષુ, મગજ બળતું કહે છે: “હા! પ્રેમી પહાડ પાણો છે!”

શબ્દ કેરી પ્યાલીમા સુરની સુરા પીને મસ્ત બેખયાલી મા લાગણી આલાપીને લ્યો અમે તો આ ચાલ્યા જે ગમ્યુ તે ગાયુ છે જે પીધુ તે પાયુ છે મહેકતી હવાઓમા કૈન્ક તો સમાયુ છે ચાન્દની ને હળવેથી નામ એક આપીને લ્યો અમે તો આ ચાલ્યા જે કૈ જીવાયુ ને જીવવા જે ધાર્યુ તુ સાચવી ને રાખ્યુ તુ અશ્રુ એક સાર્યુ હતુ ડાયરી ના પાનાની એ સફરને કાપીને લ્યો અમે તો આ ચાલ્યા ફૂલ ઉપર ઝાકળનુ બે ઘડી ઝળક્વાનુ યાદ તોયે રહી જાતુ બેઉ ને આ મળવાનુ અન્તરના અન્તરને એમ સહેજ માપી ને લ્યો અમે તો આ ચાલ્યા

દરિયા ના મોજા કઈ રેતી ને પૂછે તને ભીજાવુ ગમશે કે કેમ એમ પુછી ને થાય નહિ પ્રેમ ચાહવા ને ચૂમવા મા ઘટ્ના નો ભેદ નથી એક નો પર્યાય થાય બીજુ આન્ખોનો આવકરો વાન્ચી લેવાનો ભલે હોઠોથી બોલે કે ખીજુ ચાહે તે નામ એને દઈ દો તમે રે ભાઈ અન્તે તો હેમ નુ હેમ, એમ પુછી ને થાય નહિ પ્રેમ ડગલે ને પગલે જો પુછ્યા કરો તો પછી કાયમ ન રહેશો પ્રવાસી મન મુકી મોરશો તો મળશે મુકામ એનુ સરનામુ સામી અગાશી મનગમતો મોગરો મળશે વટાવશો વાન્ધાની વાડ જેમ જેમ! એમ પુછી ને થાય નહિ પ્રેમ!!

રસ્તા ઉપર આમ ને આમ ભેટી પડીએ, પછી કીનારે ઉભા રહી, એકમેક ના હાથ પકડી, ચાલ દોડી જઈએ સામેથી ઉછળી આવતા, મોજા ની સામે; બધા ની આંખો માં આપણે બે, પણ આપણે બેફીકર, ચાલ ખુલ્લેઆમ પ્રેમ કરીએ; જાણીતી બધીજ નજરો માં ખૂંચી તેમના કોચવાત દાંત સામે, ખુલ્લેઆમ હસીને, જોર જોર થી! ભીંજાઈ ગયેલો મારો પાલવ તારા સવારેજ પોલીશ કરાવેલા ભીંજયેલા બૂટ ને છુપાડ્યા વગર થોડીક ઉડતી રેતી ના કણ ને એ ભીનાશ માં સાચવતા ચાલ,ફરી પાછા છૂટા પડીએ ખુલ્લેઆમ!

સાવ અમસ્તું નાહક નાહક નિષ્ફળ નિષ્ફળ રમીએ, ચાલ મજાની આંબાવાડી! આવળબાવળ રમીએ. બાળસહજ હોડી જેવું કંઈ કાગળ કાગળ રમીએ, પાછળ વહેતું આવે જીવન, આગળ આગળ રમીએ. માંદા મનને દઈએ મોટું માદળિયું પહેરાવી, બાધાને પણ બાધ ન આવે, શ્રીફળ શ્રીફળ રમીએ. તરસ ભલેને જાય તણાતી શ્રાવણની હેલીમાં, છળના રણમાં છાનામાના મૃગજળ મૃગજળ રમીએ. હોય હકીકત હતભાગી તો સંઘરીએ સ્વપ્નાંઓ, પ્રારબ્ધી પથ્થરની સાથે પોકળ પોકળ રમીએ. ફરફર ઊડતું રાખી પવને પાન સરીખું પહેરણ, મર્મર સરખા પારાવારે ખળખળ ખળખળ રમીએ. હુંય ગની, નીકળ્યો છું લઈને આખોપાખો સૂરજ, અડધીપડધી રાત મળે તો ઝાકળ ઝાકળ રમીએ.

કેટલા હસમુખ હતા ને કેવા દીવાના હતા, આપણે જ્યારે જીવન માં એકબીજાના હતા. મંદીરો ને મસ્જીદો મા જીવ ક્યાંથી લાગશે, રસ્તે રસ્તે જ્યા સફર માં એના મયખાના હતા. આપને એ યાદ આવે તો મને યાદ આપજો, મારે શું કેહવુ હતુ, શું આપ કેહવાના હતા. કેટલુ સમજાવશે એ લોકને તું પણ "અદીલ" તારા પોતાના તને ક્યાથી સમજવાના હતા

આશ્ચર્ય એ જ વાતનું મનમાં રહ્યા કરે, ખાલીપણાનું ભાન કોઈને નડે નહીં. વનમાં, ભૂલીને ભાન, રઝળતા પ્રવાસને, ઊડતાં ઝીણાં પતંગિયા નજરે ચડે નહીં. દૃશ્યોની પાર જાઉં છું ક્યારેક ટહેલવા, આંખો મીંચાઈ જાય પછી ઊઘડે નહીં. મારી લથડતી ચાલના કારણમાં એટલું, હોવાપણાનો ભાર હવે ઉપડે નહીં. રસ્તામાં કોઈ ફૂલ શા માણસ મળ્યા હશે, નહીંતર ‘અનિલ’ આટલો મોડો પડે નહીં.

મારી સાથે છેવટ સુધી ચાલે એવું કોઇ નથી, એક રસ્તો છે. મારી સથે છેવટ સુધી બોલે એવું કોઇ નથી, એક દર્પણ છે. મારી સથે છેવટ સુધી ગય એવુ કોઇ નથી, એક મૌન જ છે. મારી સથે છેવટ સુધી રુએ એવું કોઇ નથી, આ આંખો છે. મારી સાથે છેવત સુધી સૂવે એવું કોઇ નથી, એકલતા છે.

હવે કહુ છું જરા ભીંજાવને વરસાદ ના સમ છે પછી હળવેથી સંકોચાવ ને વરસાદ ના સમ છે તમોને રાત આખી રહી જવાના કોડ જા જાગ્યા તમે પણ કહી દીધુ હવે જાવ ને વરસાદ ના સમ છે તમે નખશીખ ભીંજાયા, અમે તો સાવ કોરાકટ જરા ખોબો ભરી ને ન્હાવ ને વરસાદ ના સમ છે તમે આપ્યા છે સમ એ સમનુ થોડુ માન તો રાખો ચલો સમ તમે પણ ખાવ ને વરસાદના સમ છે.

આ મોહબ્બત છે, કે છે એની દયા, કહેતા નથી. એક મુદ્દત થઇ કે, તેઓ હા કે ના કહેતા નથી. લ્યો નવાઇ આપની શંકા સુધી પહોંચી ગઇ. બસ હવે આગળ અમે દિલની કથા કહેતા નથી. એને તું સંયમ કહે, તારી કૃપા કિંતુ અમે, મનમાં નબળાઇ છે તેથી દુર્દશા કહેતા નથી. એ જ લોકો થઇ શકે છે મહેફિલોની આબરૂ, જેઓ વેરાનીને પણ સૂની જગા કહેતા નથી. બે જણા દિલથી મળે તો એક મજલીસ છે ‘મરીઝ’ દિલ વિના લાખો મળે, એને સભા કહેતા નથી.