અરમાનો ને રોકે તેવી કોઇ મિનાર હોય તો સારુ, દિલની ઇચ્છાઓ ને રોકે તેવી દિવાલ હોય તો સારુ, મારે મૃત્યુ પછી પણ એમને જોવા છે, મારી કબરમાં નાની તિરાડ હોય તો સારુ.....

કાગળમાં તારી યાદના કિસ્સાઓ લખ મને, જો શક્ય હોય તો પ્રેમના ટહુકાઓ લખ મને ! તારા વિના અહીં તો છે ધુમ્મસ ફક્ત બધે, તારી ગલીમાં કેવા છે તડકાઓ લખ મને ! અકળાઈ જાઉં એવા અબોલા ન રાખ તું, તારા જ અક્ષરો વડે ઝઘડાઓ લખ મને ! કોઈ મને બીજા તો સહારા નહીં મળે, અમથા જ તારે હાથે દિલાસાઓ લખ મને ! મારા જીવનનો પંથ હજી તો અજાણ છે, ક્યાં ક્યાં પડ્યાં છે તારાં પગલાંઓ લખ મને !

અમસ્તી કોઈ પણ વસ્તુ નથી બનતી જગતમાંહે કોઈનું રૂપ દિલના પ્રેમને વાચા અપાવે છે ગઝલ સર્જાય ના દિલમાં દાહ લાગ્યા વિણ પ્રથમ ઘેરાય છે વાદળ, પછી વરસાદ આવે છે..!!

પાંદડી થઇ પુશ્પની, વીકસી તો જો. ને માસુમ ડાળ પર વીલસી તો જો. માનવના આયખાને પામનારા દોસ્ત! નીતનવા ખોળીયામાં શ્વસી તો જો. પાંખ થઇ પંખીની, પ્રસરી તો જો. ને ગગનની ગરીમાને ગ્રસી તો જો. શબ્દોની શમશેર પામનારા દોસ્ત! કાગળ પર ધાર એની ઘસી તો જો. મેહુલો થઇ મનથી વરસી તો જો. ને સાગરને પામવા તલસી તો જો. રોમરોમ અનુભુતી પામનારા દોસ્ત! શાહીને સંવેદનાથી સ્પર્શી તો જો.

ખુદ તો બની શકું છું હું, છોને ખુદા નથી, કણ થઈ શકું તો ખૂબ, ભલે અર્બુદા નથી. ભીતર ભલે ને હો હવા, કાયા તો એ જ છે, ફૂટીને જળમાં ના ભળે એ બુદબુદા નથી. શ્વાસોના સઢ ફરક્યાં પવન શબ્દનો લઈ, એના વિના આ હોડીનો કો’ નાખુદા નથી. મારી ગઝલમાં કેમ જીવન મારું ધબકે છે? શબ્દો ને શ્વાસ એક છે મારાં, જુદા નથી.

ગલતફહેમી ન કરજે, ઐશ માટે મયકશી નહોતી; મને પણ શેખ! તારી જેમ આ દુનિયા ગમી નહોતી. ખબર શું કે ખુદા પણ જન્મ આપી છેતરી લેશે? જીવ્યો ત્યારે જ જાણ્યું કે એ સાચી જિંદગી નહોતી. નથી એ દોષ તારો કે મળ્યાં છે, ઝાંઝવા, સાકી! પીવા હું ત્યાં ગયો કે જ્યાં ઘટા કોઈ ચડી નહોતી. બહુ કપરા દિવસ વીત્યા હતા તારી જુદાઈમાં; કે નહોતી રાત જુલ્ફોની વદનની ચાંદની નહોતી! મિલનની ઝંખના તો જો! કે તારી શોધ કરવામાં, લીધી છે રાહ એવી પણ કે જે તારી ગલી નહોતી! વિતાવી મેં વિરહની રાત એનાં સ્વપ્ન જોઈને; કરું શું? મારી પાસે એક પણ એની છબી નહોતી. મહોબ્બતમાં કશું ફળ ના મળ્યું; નિર્દોષતા તો જો! રહી એ એવી જન્નત જ્યાં દખલ શયતાનની નહોતી. હતી એક મુફલિસી પણ દોસ્ત, પડદામાં મહોબ્બતનાં, હતાં ફાટેલ વસ્ત્રો, એ ફક્ત દીવાનગી નહોતી. જે મારા પર દયા કરતા હતા, નહોતી ખબર એને, કે એક અલ્લાહ વિના મારે જગતમાં કંઈ કમી નહોતી. ન દો ઉપચારકોને દોષ મારા મોતને માટે, એ કુરબાની હતી મારી, એ મારી માંદગી નહોતી. રડ્યા ‘બેફામ’ સૌ મારા મરણ પર એ જ કારણથી, હતો મારો જ એ અવસર ને મારી હાજરી નહોતી

અતલ અગાધ છે અગાશી છે. છે અંતરીક્ષ કે ઉદાસી છે. આંખ મીંચી દીધી છે કૈં જુગથી, આપનો દર્શનાભિલાષી છે. ચળે છે મેરુ છતાં એ ન ચળે, જે શબ્દનો ચપળ પ્રવાસી છે. ગણું છું મૌલવીના દર્પણમાં, ટુકડા સાતસો ને છ્યાસી છે. એના ચહેરા છે પળેપળ ઉપર, છેક ઊંડે સુધી તલાશી છે. કાં રઝળપાટ કરે નકશામાં, જે અડોઅડ ઊભું છે : કાશી છે. પ્રગટ થશે તો એ જ ભાષા છે, ભીતરે માત્ર ભીમપલાશી છે. ગઝલમાં શૂન્ય ગહન ઘૂઘવે છે. ઈતિ સિદ્ધમ્ તું રત્નરાશિ છે.

પ્રેમ તો જુનો છે પણ કોણ કબુલાત કરે ? પ્રેમમાં શબ્દો થકી કોણ રજુઆત કરે ? વાત કરવાને છીએ બન્ને તત્પર, પણ કોણ વાતની શરુઆત કરે ?

કેટલા વરસે મળી ગ્યા ‘કેમ છો?’ સાવ બસ ભૂલી ગયા’તા ‘કેમ છો?’ હું ફકત હસતો રહ્યો ઉત્તર રૂપે એમણે પૂછ્યું’તું હસતાં ‘કેમ છો?’ શહેર છે ઓ દોસ્તો! આ શહેર છે. કોઇ નહીં પૂછે અહીંયાં, ‘કેમ છો?’ અર્થ એના કેટલા એ કાઢશે? કોકને પૂછ્યું’તું અમથા, ‘કેમ છો?’ આંખ મેં બારી તરફ માંડી ફકત, કોઇએ પૂછ્યું કે ઘરમાં ‘કેમ છો?’

પૂછે છે જ્યારે તું, 'હું કેવી લાગું'; એક બે ત્રણ ગણી, હું ચોખટ ભાણી ભાગું. જો કહું 'જેવા પણ છો એવા ગમો છો', તો કહે છે 'તમને પૂછવું જ નકામું'. 'સારી' કહું તો કહે, 'વખાણતાંય આવડતું નથી', ને છેડે જંગ જો ના ગમતો જવાબ હું આપું. તુ ખુલ્લે આમ કહે, મારામાં ડ્રેસિંગ સેન્સ નથી, હું ખાનગીમાં પણ એવું કહેતા ગભરાવું. તને જોઇએ એવુ, હોય સૌ નજરો તારા પર, ને ગુસ્તાખી સમજે મારી, નજર જો બિજૂ ઉઠાવું. બિજાંને તો ટોકે, ન બનતા જોરૂ ગુલામ; ને મને જાહેર માં તુ આંગળીયે નચાવું. બિજાની આ શાયરી હોત તો તુ હસી લેતી, પરાક્રમ મારું છે જાણી, દાણા-પાણી છોડાવું. હસી-મજાક માં 'દેવ', લખતાં લખી તો નાખ્યું, હવે કયામાત નો વખત વિચારી, તત-પપ થઇ જાવું